Yörüngedeki bir gözlemevinde Emek ve Tara'nın bir araştırma uydusuyla iletişim kurmak için kısa bir zaman aralığı vardı. Antenin referans noktasına göre uydunun izdüşüm konumu yatayda 24 kilometre uzakta ve referans seviyesinin 18 kilometre üzerindeydi. Tara bu ölçümlerin oluşturduğu dik üçgeni kullandı ve tan θ = 18/24 = 3/4 yazdı. Gerekli yükselme açısının yaklaşık 36.9 derece olduğunu buldu. Anten düzeneği otomatik olarak dönüyordu ve açısı A(t) = 30 sin(Ï€t/6) + 36.9 modeliyle gösteriliyordu; burada t, iletişim aralığının başlangıcından itibaren dakika cinsinden ölçülüyordu. Emek, sinüs terimi 0'a eşit olduğunda düzeneğin 36.9 dereceye ulaştığını fark etti. Mevcut zaman aralığında bu durum t = 0, 6 ve 12 dakikada gerçekleşiyordu. Uydu, 4 dakikadan sonra bir engelin üzerinden çıkacaktı, bu nedenle kullanılabilir ilk hizalanma t = 6'daydı. Bu yönelimi beklediler, vericiyi etkinleştirdiler ve uyduyla başarıyla iletişim kurdular.
